هنوز ايستاده در زير باران ...

چمدان رنگی رنگی - 4

safzav — Fri, 04 Jul 2008 13:48:18 GMT

!. چقدر خوشم می‌آید از این کتابفروشی‌های بزرگ که می‌شود لابلای قفسه‌ها بنشینی کف زمین و ساعت‌ها با کتاب‌ها ور بروی و با دیدن قیمت‌ها آه بکشی! دلم می‌خواهد بزرگترین کتابفروشی دنیا را هم ببینم. کجاست؟ در کدام کشور است؟

!!. چه معنی می‌دهد یک مدرسه آنقدر بزرگ باشد و دم و دستگاه داشته باشد که تازه یک گوشه کوچکش یک زمین فوتبال تقریبا در حد و اندازه‌های استاندارد جا بشود؟!!! نمی‌گویند آدم دلش می‌سوزد. نمی‌گویند آدم دلش کوچک است و دلش می‌خواهد!

!!!. چه معنی می‌دهد خانه‌های یک شهرک اینقدر خوشگل باشند. اینقدر که آدم گول بخورد که اگر یکی از این‌ها را تقدیمش کنند حاضر است بار و بندیلش را جمع کند و بیاید اینجا بماند! البته تا قبل از اینکه افسردگی ماندنی و غیر قابل برگشت بگیرد!!!

!!!!. هوا که پر از گرد و غبار باشد، یکی دو ساعتی قبل از غروب، می‌شود قرص کامل خورشید را نگاه کرد؛ خورشیدی که رنگ ماسه‌هاست.

!!!!!. فایده گشتن با یک آدمی که اوضاعش از تو خراب‌تر است این است که روحیه‌ خونت می‌رود بالا! خوبی‌اش این است که امیدوار می‌شوی امیدی هست آدم بشوی!

!!!!!!. ای خدا میدونستی که میدونم چقدر دوستم داری؟ چقدر من خوشبختم که فرصت تجربه کردن هر چیز عجیب و غریب و غیرمعمول و خلاف قانونی (قانون‌های نانوشته‌ای) که از مغزم می‌گذرد را دارم! فقط امیدوارم آخر و عاقبتم خوش و خرم باشد!!!

!!!!!!!. اولین بار که یک آدم مست واقعی دیدم در مراکش بود. تجربه خوشایندی نبود. آنجا برای اولین بار فهمیدم احساس خطر از جانب آدمی که کنترلی روی رفتارش ندارد یعنی چه ... با آنکه تمام فرآیندها و سنت‌های ساخت و نوشیدن این نوشیدنی‌های مست کننده برایم جالب و هیجان‌انگیز است، اما هر جور بالا و پایین می‌کنم نمی‌توانم با چیزی که از دنیای واقعی بکندت و آرامش کاذبی بدهدت که چند ساعت بعد محو می‌شود ارتباط برقرار کنم، با چیزی که نمی‌گذارد مغزت درست کار کند ...

!!!!!!!!. هرچقدر بیشتر می‌گذرد بیشتر مطمئن می‌شوم که اگر این راه را ادامه بدهم اوضاع و احوالم فاجعه خواهد شد. هرچقدر بیشتر می‌گذرد بیشتر می‌فهمم هر چه سن و سالت بالاتر برود همه ریزه کاری‌های اخلاقیت غلیظ‌تر می‌شود و اگر به نتیجه برسی چیزی خوب نیست یا چیزی سر جایش نیست سخت‌تر می‌شود تغییر دادنشان. چقدر خوب است که این نعمت را داشته باشی که نمونه زنده ده سال دیگرت جلوی چشمت باشد. سخت است سر و کله زدن با خود ده سال آینده‌ات، سخت است، اعصاب و روان پولادین می‌خواهد. تا اینجا که خوب از پسش برآمده‌ام ... و البته زیاد ترسیده‌ام از خودم ...

!!!!!!!!!. فیلم پرسپولیس مرجانه ساتراپی چقدر دوست داشتنی بود. عاشق کاراکترها، سیاه و سفید بودن و زبان فرانسه‌اش شده‌ام. داستانش هم برایم جالب بود. برای یک دنیای دیگر بود. آخر اول اینکه سن و سال من به تجربه کردن اتفاقاتی که در این فیلم روایت می‌شود نمی‌رسد، دوم هم اینکه خانواده و قشری که من به آن تعلق دارم این قشر از جامعه نبوده است. هم تجربه دیدن این فیلم و شنیدن روایت آدم‌های دیگر از تاریخ این چند سال برایم جالب بود و هم دیدن این فیلم با کسی که به شدت با این فیلم و اتفاقاتش احساس نزدیکی می‌کرد و بخش زیادی‌اش را به همین شکل تجربه کرده بود.

فقط آخر فیلم به این فکر می‌کردم که دروغ خاصی در آن وجود ندارد، اما تمام واقعیت هم گفته نشده است. منظورم نگفتن طرز فکرهای دیگری است که نسبت به تاریخ این چند سال وجود دارد. آن وقت می‌شود نگران بود برای یک طرفه به قاضی رفتن غیر ایرانی‌هایی که این فیلم را می‌بینند. البته بعدش با خودم فکر کردم یک نفر توانسته اینقدر خوب روایت کند، خب گروه‌های فکری دیگر هم یک کمی خودشان را تکان بدهند و بروند روایت خودشان را نمایش بدهند. دلیل منطقی و اخلاقی وجود ندارد برای خفه کردن این صدا!

چمدان رنگی رنگی - 3

safzav — Thu, 03 Jul 2008 09:23:38 GMT

چشمم که به کلکسیون چای‌های میوه‌ای و طعم‌دار روی یخچال می‌افتد ...

ناخودآگاه لبخند می‌زنم ...

-----

پ.ن: فکر می‌کنم مدتی اینجا سبک جدیدی از نوشتن من را می‌بینید. نوشته‌های کوتاه و روزانه که شاید نه تحلیلی درونش باشد نه چیز جدیدی یاد بدهد. اما چند وقت پیش که از سر اتفاق شروع کردم به خواندن آرشیو اینجا دیدم که چقدر خوب است ثبت کردن حال و هوای روزانه‌ات ... این روزها برایم مهمند پس ردپایی ازشان را اینجا می‌گذارم. ببخشید اگر نتوانستید با آن‌ها ارتباط برقرار کنید.

چمدان رنگی رنگی - 2

safzav — Wed, 02 Jul 2008 12:32:18 GMT

!. چقدر هیجان‌انگیز است این تکنولوژی!! بنشینی جایی که طرف راستت باند فرودگاه باشد و بوی قهوه زیر بینی‌ات و هی تند تند اینترنت بازی کنی ... به آدم احساس خارج دست می‌دهد!!!! ...

!!. چمدانت را گشته‌اند طبق همان قانون خطرناک و مشکوک بودن دختر مجرد زیر سی سال و به جعبه گز داخل چمدانت نمی‌دانی چرا چپ چپ نگاه کرده‌اند!!! ...

!!!. آقای مامور کنترل پاسپورتت هم تا اینجا رسیده بود که می‌پرسید چرا شماره چشم‌هایت بالاست؟ ارثی است؟ چرا عمل نمی‌کنی؟ و تو به حلقه داخل دستش نگاه کردی و با خودت فکر کردی این بنده خداها هم انگار به تفریح احتیاج دارند (!!!) و به آن آگهی کذایی ازدواج کنید و گرنه اخراج می‌شوید آن شرکت دولتی نفتی فکر کردی و ...

!!!!. پرواز ایران ایر به دهلی، این خانمی که انگار تنها یک نفرند که در همه فرودگاه‌ها تکثیرشان کرده‌اند (!) مرتب درباره این پرواز حرف می‌زند و حس نوستالژیک من را بدجوووووووووووووووووور بالا می‌برد! ...

!!!!!. چه کیفی می‌دهد این مقاله تمام نشدنی را تمام کردن و بالاخره ایمیل کردن از اینجا ... البته اگر طلسمش بشکند و تمام بشود ... تمام بشود ... تمام بشود ... البته اگر شارژ جهان با این ولگردی‌ها زودتر تمام نشود!!

!!!!!!. تنهایی‌هایم را دوست دارم؛ این را قبلا هم گفته بودم، اما تنهایی بدی‌اش این است که کسی نیست بار و بندیلت را بگیرد تا با خیال راحت بروی دستشویی!!!!

چمدان ...

safzav — Mon, 30 Jun 2008 20:54:18 GMT

چمدان می‌بندم، چمدانی که پر از لباس‌های رنگی رنگی است ... بار و بندیل سفر بستن هیجان‌انگیز است. سفرت می‌گوید چمدان ببری یا کوله، این لباس را ببری یا آن لباس را، این کفش را ببری یا آن کفش را ...

روزهای قبل پر بود از تردید ... تردید رفتن یا نرفتن ... آنقدر تردید بود که سپرده بودم همه چیز را به زمین و آسمان و خدا و دست روزگار و ... منتظر بودم چیزی بشود تا جور نشود بروم؛ مشکلی، گیری، چیزی، اما همه چیز راحت آماده شد، خیلی راحت، آنقدر راحت که حتی سفر یک ماه جلو افتاد! ...

بروم؟ نروم؟ بروم؟ نروم؟ ... این‌جور موقع‌ها دست به دامن یکی دیگر شدن که جایت فکر کند خوب است، مثلا حافظ بنده خدا! امیدوار بودم یک چیزی بگوید که با خیال راحت تصمیم بگیرم نمی‌روم! اما نمی‌دانم چرا همه‌اش حرف‌های خوب خوب زد! فرقی هم نمی‌کرد چند بار کتابش را باز کنم؛ یک‌جور دیگر باز هم همان حرف‌های خوب ...

چمدان می‌بندم، چمدانی که پر از لباس‌های رنگی رنگی است ...

این سفر فرق دارد ... این سفر برای خودم است، برای خود خودم ... سفری که تمام عواقب و حاشیه‌هایش را پذیرفته‌ام ... این سفر برای خود خودم است، نتیجه آنکه مدتی است دارم به خودم یاد می‌دهم خودم برایم مهم باشد ... نتیجه آنکه همیشه همیشه خودم برای چیزهایی که می‌خواسته‌ام، سوال‌هایی که باید پاسخشان پیدا می‌شده است، رفتن‌هایی که باید شروع می‌شده و ... آستین بالا زده‌ام و منتظر زمین و آسمان و هوا و دست غیب نبوده‌ام ...

چمدان می‌بندم، چمدانی که پر از لباس‌های رنگی رنگی است ...

من زنده‌ام ...

safzav — Sat, 28 Jun 2008 21:09:18 GMT

زیبایی ...

safzav — Sat, 21 Jun 2008 13:12:18 GMT

اطلاعات بیشتر درباره سمندر Axolotl اینجا و اینجا و عکس‌های بیشتر هم در اینجا.

پراکنده و بی‌ربط - 14

safzav — Thu, 19 Jun 2008 17:35:18 GMT

غصه‌های من!
با این که دلم از کوچکی‌تان می‌گیرد‌
- همیشه -
با تمام وجود دعا می‌کنم
هرگز بزرگ نشوید
هرگز!

(این شعر را در دوچرخه امروز دیدم. شاعرش رعنا دلاکه، ۱۷ ساله از تهران، است.)

!!. هر چه‌قدر بیشتر فیلم می‌بینم، بیشتر به این نتیجه می‌رسم که سینمای اروپا را بیشتر از سینمای آمریکا دوست دارم. البته از آن حرفه‌ای‌های فیلم‌باز و متعصب نیستم که یک حکم کلی بدهم و نظرم همان باشد و همان! یک دوستدار فیلمم که از بین این همه فیلم آمریکایی که می‌بینم چندتایشان به اوج لذتم می‌رسانند و از بین فیلم‌های اروپایی که دیده‌ام نزدیک نود درصدشان! با فضایشان کیف می‌کنم. انگار یک چیز اصیلی درونشان است که پر از حس‌های خوب می‌کندت. فرقش مثل فرق لهجه انگلیسی‌ها و آمریکایی‌هاست. البته مشخص است که من هر روز و هر روز علاقه‌ام به لهجه انگلیسی‌ها بیشتر می‌شود.

راستی! این تورناتوره فوق‌العاده است. هر بار فیلمی از این کارگردان ایتالیایی دیده‌ام همان وسط‌های فیلم از خوشی دیدن یک فیلم دوست‌داشتنی خواسته‌ام گریه کنم! مالنا، سینما پارادیزو، افسانه ۱۹۰۰، ...، امروز هم ستاره ساز را دیدم.

!!!. یک مدتی بود که باز این حسم بالا زده بود! بسیار بسیار بسیار بسیار ممنون از دوستانی که شکم‌هایشان را قرض دادند و همراهی کردند تا من کلی کیف کنم با پختن غذاهای جدید، امتحان مزه‌های جدید و قاطی کردن همه چیز با هم! ... و سابیدن سرامیک‌های کف خانه و قایم کردن خرده آشغال‌ها زیر فرش، به بهانه آمدن مهمان!!!!!

!!!!. سرخه‌حصار و ماجرای شهرک زیتون دوباره شد یکی از خبرهای روز زیست‌محیطی. همه بالا و پایین پریدند و خوشحال از این پیروزی. اما انگار یک‌جور حس توهم توطئه درونی شده وجود دارد که نمی‌گذارد از هر خبر خوب و خوشی بیشتر از چند لحظه لذت ببری. بعد از آن چند لحظه ذهنت پر می‌شود از یک دنیا اما و اگر و شک درباره ماجراهای پشت پرده و آینده و ... . این توهم توطئه هم که نباشد آنقدر همه چیز بی‌در و پیکر هست که نشود روی قطعی و همیشگی بودن چیزی حساب کرد. الان خوشی است، اما شاید همین فردا اوضاع حتی از قبل‌ هم بدتر بشود!

!!!!!. من هم مثل مژگان نمی‌فهمم ۵۰۰ متر این همه ماجرا دارد؟! اطلاعاتم کم است. نمی‌دانم حواشی و پشت پرده‌ها چیست که ۵۰۰ متر زیادتر می‌شود مانع به تفاهم رسیدن برای رد نکرده جاده از درون تالاب انزلی!

!!!!!!. آن سفرها که گفته بودم به شدنی شدن نزدیک‌تر شده‌اند. یعنی خیلی نزدیک شده‌اند. مانده است ساختن پول (!!) و گرفتن ویزاها که خودش هفت خان رستم است! نمی‌دانم تابحال دنبال ویزا گرفتن رفته‌اید یا نه و نمی‌دانم مثل من تمام وجودتان پر از حس تحقیر شدن شده است یا نه ... "بامدادی" هم تجربه‌اش را اینجا نوشته است. اما تنها این یک بخشی‌اش است؛ تحقیر شدن به خاطر ایرانی بودن!

خانم روبرویم وقتی در چشم‌هایم نگاه می‌کند و می‌گوید: " ۲۴ سالته؟ مجردی؟" و بعد سرش را طوری تکان می‌دهد که من بفهمم اوضاعم خیلی خراب است و اگر بقیه ۱۰۰ تا سنگ دارند که باید از سر راه بردارند، من ۱۰۳ تا، باز هم در وجودم احساس تحقیر شدن می‌کنم. من علاوه بر ایرانی بودن باید به خاطر ۱. دختر بودن ۲. مجرد بودن و ۳. زیر ۳۰ سال بودنم شرمنده باشم! یک کشورهایی مانند امارات برای همین شرایط ۱۵-۲۰ هزار تومان بیشتر برای ویزا پول می‌گیرند!

!!!!!!!. در آن چند روز تعطیلات "ارتحالیدی (!)" رفته بودیم پیاده‌روی در جنگل‌های راه خلخال به اسالم. سفر فوق‌العاده‌ای بود. این سفر و راه رفتن در جنگل و غرق شدن میان درخت‌ها یک چیز را دوباره به من یادآوری کرد. اینکه این نظم و این پایداری با انجام دادن هر کار سر صبر و حوصله و سر وقت حفظ شده است. هر کاری همان موقعی انجام می‌شود که لازم است، همان‌قدری طول می‌کشد که لازم است، و عجله و دیرکردی در کار نیست. مواد داخل آوندها با همان سرعتی بالا می‌رود که باید برود، لاشه‌ها و شاخه‌های خشک شده و شکسته با همان سرعتی تجزیه می‌شوند که باید بشوند، جفتگیری لیسه‌ها همان‌قدری طول می‌کشد که باید بکشد؛ حالا هرچقدر هم تو عجله داشته باشی و زودتر بخواهی کنجکاوی‌های علمیت ارضا بشود! و ...

و همه این سر وقت‌بودن‌ها و سر صبر بودن‌ها و به جا بودن‌هاست که همه چیز این طبیعت را اینقدر شگفت‌انگیز کرده است ... مدت‌ها است که اگر بخواهم فرق خوب و بد را بفهمم و اینکه چه چیزی آن راه درست است که جواب می‌دهد؛ نمونه طبیعی‌اش را پیدا می‌کنم ...

به جای نوشتن!

safzav — Sun, 15 Jun 2008 23:40:18 GMT

این روزها همین‌طور که راه می‌روم، جایی منتظرم، در تاکسی و اتوبوس هستم، در تخت دراز کشیده‌ام و ...، وبلاگ می‌نویسم! جمله می‌سازم، ویرایششان می‌کنم، پس و پیششان می‌کنم، تیتر انتخاب می‌کنم ... فکر می‌کنم تا الان سه چهار پستی نوشته باشم! اسم یکی‌اش "آهنگانه (!)" است، اسم یکی دیگرش "دیروزها ..."، اسم آن یکی "چیزی که باید ثبت شود" یا یک همچین چیزی است، یکی دیگر "پراکنده و بی‌ربط" است و درونش از ماجرای اخیر سرخه حصار هست تا چیزهای پراکنده و بی‌ربط دیگر و ...

ده‌گانه یک داوطلب سبز!

safzav — Tue, 10 Jun 2008 20:45:18 GMT

این مطلب برای آن‌هایی که در نشریه چلچراغ ۲۸۷ که در تاریخ ۱۱ اسفند ۸۶ منتشر شد، خوانده‌اندش تکراری است. اما بعد از کلی فکر به این نتیجه رسیدم منتشر کردنش در اینجا، به مناسبت آخرین روز هفته محیط‌زیست و برای پیوستن به موج سبز نویسی وبلاگ‌های فارسی کار خوبی می‌تواند باشد.

قبل از اینکه مطلب را بخوانید یک توضیح دیگر هم بدهم. این شماره از نشریه چلچراغ پرونده‌ای داشت درباره "داوطلب‌ها" و فعالان اجتماعی مختلفی برایشان مطلب نوشتند که یکی‌اش هم شد مطلب من با موضوع داوطلب‌های دنیای سبزها.

ده‌گانه یک داوطلب سبز را در ادامه مطلب بخوانید.

محیط‌زیستی که آنقدرها مهم نبود!

safzav — Tue, 10 Jun 2008 14:44:18 GMT

یکی از خوانندگان این وبلاگ در پاسخ به دعوتم برای نوشتن مطلب و پیوستن به حرکت موج سبز وبلاگ‌های فارسی، مطلب زیر را برایم فرستاد. همان‌طور که قول داده بودم این مطلب را در اینجا منتشر می‌کنم. آقای یونس دهقانی، ممنون از همراهیتان ...

"توجه من به مقوله ی محیط زیست اولین بار زمانی جلب شد که سر کلاس زبان در یک موسسه، موضوع بحث ما محیط زیست و حفاظت از آن بود. استاد زبان ما اصرار داشت که ما بدانیم که چه نوعی از پلاستیک ها و لاستیک ها( نایلونها، لاستیک ها اتوموبیل، قطعات پلاستیکی وسایل برقی و ...) چه مدت طول می کشد تا جذب طبیعت شوند. آن زمان دانستن این مطالب به ذهن من کاملا بی فایده می آمد و من در دلم به او اعتراض می کردم که چه فایده ای دارد من این مسائل را بدانم. تازه در کتاب هم به آنها اشاره نشده است. مجموعه ای از واژه های عجیب و غریب را تمرین می کردیم تا به ذهن بسپریم. من سر کلاس با خودم فکر می کردم که مولفان این کتاب چه آدم های نادانی هستند که تلاش کرده اند این همه واژه های بی فایده را در مخ ما فروکنند. واژهایی که من شاید حتی تا آخر عمرم دیگر آنها را بکار نبرم.

آن ماجرا تمام شد تا سال بعد ( که پارسال باشد)، با این وبلاگ آشنا شدم. جهت گیری آموزشی-اطلاع رسانی این وبلاگ، نگاهی که من برای وبلاگ های کشورمون خیلی می پسندم، در کنار لحن صمیمی نویسنده باعث شد تا بیشتر به آن سر بزنم و مطالب آن را بخوانم. این مطالب موجب شد تا متوجه شوم که موضوع محیط زیست، یک موضوع کاملا جدی است که دهها و بلکه صدها هزار نفر را در دنیا به خود مشغول کرده است. بعد هم کم کم تلاش کردم که این عادت را در خودم ایجاد کنم که همیشه حواسم به محیط زیستم باشد.

حالا اگر مطلبی آموزشی در مورد حفاظت از محیط زیست در روزنامه ، مجله و یا روی اینترنت ببینم حتما می خوانم و سعی میکنم که با دوستانم یا خواهرها و برادرهایم هم در مورد آن صحبت کنم.

یک نکته ای را که دوست دارم روی آن تاکید کنم آن است که به نظر من کلید موفقیت فعالان محیط زیست تکیه بر مقوله ی آموزش است و خواهد بود. به خصوص همان طوری که نویسنده ی این وبلاگ اشاره کرده، آموزش حفاظت از آن به عنوان یک مهارت ضروری برای زندگی. اینگونه است که میتوان حفاظت از محیط زیست را به عنوان یک مساله ی ضروری مطرح کرد و به اصطلاح دغدغه ی افراد ساخت.

ببینید آن مطالبی که من سر آن کلاس زبان یاد گرفتم، به دلیل اینکه فضا یک فضای آموزشی بود، با وجود اینکه من از مطالب خیلی خوشم نمی آمد، اما تکرار زیاد آنها باعث شد که هم مطالب و هم واژه ها هنوز هم در ذهنم بماند. حالا که اهمیت آن مساله برایم روشن شده، سعی میکنم که آنها را بکار گیرم."